مقدمه: افت فشارخون شریانی، کرامپ های عضلانی، تهوع و استفراغ، سردرد، و کاهش فشار اکسیژن خون شریانی، شایع ترین مشکلات حین همودیالیز هستند که منجر به کاهش پذیرش و همکاری بیمار برای ادامه برنامه منظم همودیالیز می شوند. به همین دلیل، یافتن روش های جدید و محلول های مناسب تر برای کاهش این عوارض به بهبود نتیجه دیالیز کمک خواهد کرد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه عوارض همودیالیز با محصول استات و بیکربنات می باشد.روش و مواد: در این مطالعه، بیمارانی که در فاصله 83/10/1 تا 83/2/1 به بخش دیالیز بیمارستان سینا مراجعه کرده بودند برای مطالعه انتخاب شدند و به طور اتفاقی در دو گروه A (استات) و B (بی کربنات) قرار گرفتند. در گروه اول، همودیالیز با محلول حاوی استات و گروه دوم همودیالیز با محلول حاوی بی کربنات انجام شد. میزان بروز افت فشارخون شریانی، افت فشار اکسیژن خون شریانی، تهوع و استفراغ و سردرد و کرامپ های عضلانی در دو گروه بررسی شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد.نتایج و بحث: میانگین سنی در گروه A و B به ترتیب 54.7 و 51.5 سال بود (N.S)، نسبت جنسی در گروه A و B به ترتیب 2.5 و 2.1 بود (N.S)، تهوع و استفراغ به طور معنادار در گروه A شایع تر بود (48 درصد در برابر 8 درصد (P<0.05))، ولی کرامپ های عضلانی و سردرد گرچه در گروه A شایع تر بود، ولی از لحاظ آماری اختلاف معنادار نبود. فشارخون سیستولی و دیاستولی قبل از دیالیز در دو گروه یکسان بود و در گروه A پس از دیالیز، افت قابل ملاحظه فشارخون سیستولی و دیاستولی مشاهده شد (افت فشارخون سیستولی 32.6 در برابر  12.8(P<0.05)، و افت فشارخون دیاستولی 17 دربرابر  6(P<0.05)). افت فشار اکسیژن خون شریانی پس از همودیالیز نیز در گروه استات قابل ملاحظه تر بود (14 در برابر  2.4(P<0.05)).نتیجه گیری: استفاده از بی کربنات در محلول های دیالیز، منجر به کاهش عوارض همودیالیز، شامل تهوع و استفراغ، افت فشارخون شریانی و افت فشار اکسیژن خون شریانی می شود. با توجه به این یافته ها، استفاده از بی کربنات در محلول های دیالیز به جای استات توصیه می شود.

درج بافر به عنوان یکی از روش های موثر برای بهبود کارایی اتصالات و افزایش امنیت سیگنال ها در طراحی های زیرمیکرون اهمیت زیادی دارد. اما استفاده از تعداد زیادی بافر در طرح باعث افزایش توان مصرفی و نیز تراکم اتصالات خواهد شد، لذا درج بافرها با هدف استفاده مناسب از منابع بافر در خواص نهایی تراشه بسیار مهم خواهد بود. در این مقاله الگوریتمی برای طرح ریزی بافرها در مرحله جدا سازی ارایه شده که با توزیع مناسب منابع بافر ها، شرایط را برای درج کارآمد آن ها در مراحل بعدی هموارتر می سازد. آزمایش های انجام شده نشان می دهد که این روش می تواند با تعداد کمتری بافر به کارایی مناسبی برسد. در ضمن آزمایش های انجام شده روی وضعیت تراکم نشان می دهد که در این روش، تراکم ناشی از درج بافر کاهش یافته است. مزیت دیگر این روش بهبود همگرایی روند طراحی است که منجر به کاهش تعداد تکرارهای روند طراحی خواهد شد و آزمایش هایی که بدین منظور انجام شده گواه این بهبود می باشند. تحلیل ها و آزمایش های انجام شده نشان می دهد که اجرای الگوریتم فوق سربار زمانی بسیار کمی دارد.

یکی از عوامل ایجادکننده حرکت های توده ای وجود گسل می باشد. حوضه مورد مطالعه در این تحقیق، حوضه خضرآباد بوده که یکی از زیر حوضه های دشت یزد– اردکان در دامنه شمالی رشته کوه های شیرکوه یزد بین 30-41- 53 تا 00-12- 54 طول شرقی و 00-46- 31 تا 00-06- 32 عرض شمالی واقع گردیده است و بالغ بر 418 کیلومتر گسل در این حوضه وجود دارد. این حوضه بخشی از شهرستان صدوق بوده و در جنوب این شهرستان واقع شده است. همچنین مساحت حوضه برابر 105995 هکتار می باشد. در این پژوهش زون گسله از طریق شاخص های ژئومورفیک مورد شناسایی قرار گرفته و برای اثبات فعال بودن منطقه از شاخص سینوزیته جبهه کوهستان و با تشخیص خطوارگی سازندهای سنگی از طریق عکس های هوایی، تصاویر ماهواره ای (سنجش از دور) و نقشه های زمین شناسی اقدام شد که این شاخص در پهنه شرقی 1.2 و در پهنه غربی 1.3 شد که نشان از فعال بودن حوضه از نظر مورفوتکتونیکی می باشد. سپس با شناسایی زون گسله در منطقه و شناخت گسل های اصلی و فرعی و تهیه نقشه گسل ها در محیط Arc GIS تاثیر زون گسله در ایجاد حرکت های توده ای مورد ارزیابی قرار گرفت. همچنین با تهیه نقشه DEM منطقه و تلفیق آن با لایه های دیگر و تهیه نقشه های شیب و جهت در نهایت تعداد 44 مورد ریزش سنگی و 12 مورد ریزش بلوکی که همگی در نزدیکی گسل های منطقه می باشد شناسایی شده که نشان از نقش زون های گسله و گسله اصلی در ایجاد حرکت های توده ای می باشد.

پیامد افزایش جمعیت انسان، افزایش مصرف منابع و کاهش تنوع زیستی است. روند فزاینده نرخ انقراض موجب شد انسان به منظور استفاده از ارزش های سودمند و ذاتی گونه ها اقدام به حفاظت از آنها کند و نتیجه این کار شکل گیری مناطق حفاظت شده است. پژوهش مذکور با هدف زون بندی منطقه شکار ممنوع دیلمان و درفک، به منظور دستیابی به الگوی بهینه حفاظت و توسعه به انجام رسیده است. طی فرایند زون بندی، پس از شناسایی منابع اکولوژیکی و اقتصادی- اجتماعی (در مقیاس 1.25000) با استفاده از سیستم اطلاعات جفرافیایی (GIS) ،تجزیه و تحلیل وجمع بندی داده های اکولوژیکی (مبتنی بر رهیافت سیستمی) منجر به تفکیک 8817 یگان زیست محیطی غیر تکراری درمنطقه شد.سپس با تهیه مدل های اکولوژیکی ویژه پارکداری و مقایسه آنها با توان اکولوژیکی یگان های زیست محیطی، یگان ها برای زون های مختلف ارزیابی شده است. در نهایت، اولویت بندی و ساماندهی زون ها به شیوه رایج آن در ایران بر مبنای 18 سناریو انجام گرفت ودر نقشه زون بندی به عنوان واحدهای برنامه ریزی تهیه گردید. نتیجه مطالعه حاکی از آن است که در منطقه مورد مطالعه زون های امن 23.6% ، امن مشروط 0.5% حفاظتی 45.2%، حفاظتی و فرهنگی 0.3% ، حفاظتی و بازسازی 8.7% ، بازسازی 5%، تفرج متمرکز 0.04، تفرج گسترده 8.8% ، استفاده ویژه 0.007 درصد و زون سایر استفاده ها 9.7% منطقه را به خود اختصاص داده اند.